دفاع مقدس و شهدا

 بسم الله الرحمن الرحيم

وصيت نامه ي بنده ي گنهكار سيد غلامعلي شجاعي

     يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنجِيكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ - سوره صف آيه ۱۰- ۱۱

     در لحظه ي گرفتن قلم به دستم جهت نوشتن وصيت نامه از ترس خدا و غضب خدا در خود لرزيدم . بار خدايا ، چگونه و چطور وصيتنامه بنويسم در حالي كه از سر تا پا گناه كردم و آنچنان كه بايستي به وظيفه ام عمل مي كردم ، نكردم . در اعمالم نافرماني و نقص وجود داشت .ولي بار خدايا ، از فضل و كرم و رحمت و بخشش تو نااميد نيستم .ترسم از اين است كه نيامرزيده از اين دنيا بروم ، مي ترسم رفتنم خالص نباشد و پذيرفته ي درگاهت نشوم . بار الها، بارخدايا از سر تقصيرات و گناهان ما بگذر .الهي العفو .

     حالا وظيفه اسلامي و شرعي و انساني ما ايجاب مي كند كه طبق آيه ي شريفه قرآن عمل نموده و با مال و جان خود در راه مقدس اسلام عزيز جهاد نماييم .امروز ديگر تمام آرزو ها بايد جهت ديگري پيدا كند و آن تقويت اسلام است و زماني كه پاي مسئوليت الهي پيش مي آيد، همه بايد قبول داشته باشيم كه دستور خدا و قرآن را بايد عمل كرد .حفظ اسلام و دستاورد هاي انقلاب اسلامي بر همه واجب است.

     به فكر آخرت باشيد و كوله بار سفر را آماده نمائيد،چرا كه ما مسافرانيم و از قافله عقب مانده ايم .ماها در اين دنيا امانتي بيش نيستيم و بايد امانت را به صاحب امانت پس بدهيم .ولي چطور و چگونه و كجا ؟ جبهه بهترين محل آزمايش و مقدسترين مكان براي پس دادن امانت به صاحبش است . وقتي انسان مي خواهد با خداي خويش معامله كند بايد بهترين چيزي را كه دارد ، تقديم نمايد و ما كه به غير از يك جان ناقابل چيز ديگري نداريم .

     اميدوارم كه خداوند از سر تقصيرات ما بگذرد .ما اين راه را با آگاهي كامل و شناخت كامل انتخاب نموده ايم و رفتن ما به جبهه تنها به اين خاطر است كه اسلام امروز در خطر است و براي صيانت از آن حركت خود را براي رفتن به جبهه الزامي مي دانيم چون رضاي خدا را در اين مي بينيم و حركت ما غير از رضايت الله چيز ديگري نيست. پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند هيچ قطره خوني همچون خوني كه در راه خدا ريخته شود ، نزد خدا محبوب نيست .

     توصيه ام اين كه ، ملت عملا تابع دستورات امام عزيزمان باشند و قدر اين نعمت الهي را بدانند و پشتيبان روحانيت مبارز و در خط امام باشند .به جوان هاي حزب الهي و امت حزب ا... توصيه مي كنم وحدتتان را حفظ نماييد و فريب يك عده افراد ناشايست و نالايق كه با قيافه هاي گوناگون و چهره هاي مختلف و لباس هاي مقدس كه خودشان را توي آنها مخفي نموده و از آن لباس ، به عنوان سنگر براي حفظ منافع خويش و نيت هاي پليدشان استفاده مي نمايند ، نخوريد. چرا كه هر زماني براي خودش طلحه و زبير هائي دارد و شما امت حزب الله هستيد كه با وحدت خويش مي توانيد نيت هاي شوم آن ها را در نطفه خفه كنيد و در صورت ديگر اگر به كثافت كاري خودشان خواستند ادامه دهند ، بر جوان هاي حزب الهي است كه چهره و اعمال آن ها را به مردم بگويند و مردم را آگاه سازند و دنبال قضيه را بگيرند.

     به نماز زياد اهميت بدهيد بخصوص صف هاي نماز جماعت را فشرده تر نمائيد كه دشمنان اسلام از وحدت شما و نماز جماعتها و نماز جمعه ها مي ترسند . در نماز هايتان به روح ا... ،‌ به روح خدا ،  به ابراهيم زمان ،‌به نجات دهنده ما از منجلاب عصر حاضر و ظلم و ستم و عصر كفر و الحاد و عصر مظلوميت اسلام دعا كنيد .

وصيت به پدر و مادرم و برادران و خواهرانم و اهل فاميل :

     هميشه و در همه حال به ياد خدا باشيد و قوانين و فرامين اسلام را عمل نمائيد . چرا كه اسلام تنها راه نجات و سعادت ماست . به آخرت فكر نمائيد و سعي كنيد به آخرتتان توشه اي جمع كرده باشيد . به مجالس دعاها و مجالس ياد اباعبدالله و شهداء اهميت زيادي بدهيد و بخصوص به نماز هايتان و به فرزندان خود نيز همچون تربيت دهيد كه سربازاني با ايمان و عاشق شهادت و از سربازان واقعي آقا امام زمان و اسلام به بار آيند .

     از همه كساني كه از من رنجيده اند و حقي بر گردنم دارند ، طلب بخشش و حليت مي نمايم و اميدوارم خداوند مرا با گناههاي بسيار بيامرزد.

                                    بنده ي گنهكار سيد غلامعلي شجاعي 30/1/64

خاطره ای از حاج همت

يک شب که در مقر بوديم يکي از بچه ها با عجله خودش را به ما رساند و گفت : ((يک نفر از بالا صدا مي زند که من مي خواهم بيايم پيششما . حاج همت کيست ؟!))
سريع بلند شديم و خودمان را به محل رسانديم تا ببينيم قضيه از چه قرار است . گفتيم که شايد کلکي در کار است و آن ها مي خواخند کمين بزنند . وقتي به محل رسيديم فرياد زديم : ((اگر مي خواهي بيايي نترس!بيا جلو!))
گفت : ((من حاج همت را مي خواهم!))گفتيم : ((بيا تا ببريمت پيش حاج همت))
با ترس و دلهره و احتياط جلو آمد . وقتي نزديک رسيد و ديد که همه پاسدار هستيم جاخورد . فکر کرد که ديگر کارش تمام است ولي وقتي برخودخوب بچه ها را ديد کمي آرام گرفت . او را پيش همت برديم . پرسيد : ((حاج همت شما هستيد؟))
همت گفت ((بله خودم هستم .))
آن مرد کرد پريد جلو و دست همت را گرفت که ببوسد .همت دستش را کشيد و اجازه نداد . آن مرد دوباره در کمال ناباوري پرسيد : ((شما ارتشي هستيد يا سپاهي؟))همت گفت : ((ما پاسداريم .))
او گفت : (( من آمده ام پيش شما پناهنده شوم قبلا اشتباه ميکردم . رفته بودم طرف ضد انقلابها و با آنها بودم , ولي حالا پشيمانم .))همت گفت : ((قبلا از ما قهر کرده بودي . حالا هم که آمدي خوش آمدي . ما با تو کاري نداريم و به تو امان نامه ميدهيم .))و بعد همت او را در آغوش کشيد و بوسيد و گفت : ((فعلا شما پيش ساير برادرهايمان استراحت کن تا بعد با هم صحبت کنيم.))ان مرد , مصلح بود . همت اجاز هنداد که اسلحه اش را از او بگيريم و او با خيال راحت در ميان بچه ها نشست .
شب , همت با او صحبت کرد از وضعيت ضد انقلاب گفت و سعي کرد از تا ماهيت آنها را براي او فاش کند .
آن مرد گفت : ((راستش خيلي تبليغات ميکنم . ميگويند که پاسدارها همه را ميکشند همه را سر ميبرند خلاصه از اين حرفها .))همت گفت : (( نه! اصلا اين حرفها حقيقت ندارد . همه ما پاسدار هستيم و صحبت مي کنيم....))
آن مرد محو صحبت هاي همت شده بود . وقتي اين جملات را شنيد , به گريه افتاد . همت پرسيد : ((براي چه گريه مي کني ؟))گفت : ((به خاطر اين که در گذشته در مورد شما چه فکرهايي ميکردم . ))
همت گفت : ((ديگر فکرش نکن حالا که برگشته اي عيب ندارد .))
او گفت : ((من هم ميخواهم پاسدار شوم.))
همت گفت : ((اشکالي ندارد. پاسدارباش.اگر اينطوري دوست داري , از همين لحظه به بعد تو پاسدارباش .))
آن شخص با شنيدن اين حرف, خيلي خوشحال شد . رفتار و برخورد همت چنان تاثير عميقي بر او گذاشت که يکي از نيروهاي خوب و متعهد شد و در همه جا حضور فعال داشت . او بعد از مدتي در عمليات (( محمد الرسول الله (ص) )) شرکت کرد و شهيد شد . بچه ها به او لقب (( حر زمان )) داده بودند . پس از اين ماجرا , تعداد ديگري از ضد انقلابيون فريب خورده هم آمدند و خود را تسليم کردند. جالب اين که آن ها هم در لحظه ورود , سراغ حاج همت را مي گرفتند.

خبر شهادت

* قرار بود هر اتفاقي که برايش بيفتد، اول از همه به من خبر بدهند.

تلفن خانه‌مان با فرمانده سپاه يکي بود. اول آن‌ها گوشي را برمي‌داشتند و اگر با ما کار داشتند، خبرمان مي‌کردند. تلفن که زنگ خورد، پسرم به طرفش دويد و گوشي را برداشت. صدايم زد و گفت: مامان، اسم بابايي را مي‌گويند.گوشي را از دستش گرفتم. آن طرف خط يکي داشت خبر شهادتش را به فرمانده سپاه مي‌داد. تأکيد مي‌کرد من نفهمم.

دستي بر آتش

* حجله‌ي شهدا را که مي‌ديد، مي‌گفت: مي‌بيني؟ اين مسئوليت من را زياد مي‌کند. تا کِي ديگران بجنگند و ما از دور دستي بر آتش داشته باشيم؟ مي‌شه من هم شهيد بشم؟ يعني سعادت دارم؟

 با ناراحتي گفتم: اين قدر که تو به فکر شهيد شدن هستي، به فکر ما نيستي؛کاش من هم مي‌توانستم دعا کنم شهيد بشوم.

 راستي اگه من شهيد شدم، تکليف بچه‌هامون چي مي‌شه؟

بدون لحظه‌اي تأمّل گفت: وصيت مي‌کنم امام جمعه سرپرست بچه‌هامون بشه.

با آرامش ادامه داد: من نمي‌تونم با اين دلايلي که تو مي‌آوري، از آرزوي شهادت چشم بپوشم؛ من يک جان دارم و آن هم مال جنگ است.

نه...بنويس

* گفت: هر خواسته اي که از من داري، بگو.

گفتم.

گفت: نه...بنويس.

 نوشتم.

او هم خواسته هايش را گفت.

 همين طور که قلم توي دستم بود،آن ها را هم نوشتم.

1-اتّقوالله صونوا دينکم بالورع.

2-قل اعوذ بالله السميع العليم من همزات الشياطين و اعوذبالله ان يحضرون ان الله هو السميع العليم.

3-همسرم، چيزي را مخواه جز آن چه خدا مي خواهد و براي آن که خدا
مي خواهد و از چيزي

 نهي مکن، مگر آن چه خدا نهي کرده است و براي آن که خدا نهي کرده است.

شرمنده ي محبّت

* عمليات شروع شد. تا عمليات تمام شود، از نگراني مُردم و زنده شدم.

شهدا راآوردند، ولي ازش خبري نبود.

توي دلم آشوب بود.

برادرش آمد وخواست ازاهواز برويم شهرستان.
هرقدر مي پرسيدم شهيد شده يانه؟
فقط مي گفت: نه، شهيد نشده.

رفتم توي خانه وديدم آن جا ايستاده؛ با دست وپاي شکسته و بدن پر از ترکش.

کنارم نشست،دستم را گرفت و سرم را به سينه اش گذاشت. مي لرزيدم و از خود بي خود هذيان مي گفتم.

گفتم: قرار نبود اين جوري کني،بي معرفت!

فقط آرام بود.

دوباره گفتم:حرف بزن تا باور کنم زنده اي.

فقط يک جمله گفت: محبّت تو شرمنده ام مي کنه.

قربون دلت دختر

* رفت منطقه.خيلي دل تنگي مي کردم. ياد همسر يکي از شهدا افتادم.

با خودم گفتم: قربون دلت دختر، چي کشيدي تو؟خدا چه صبري بهت داد؟ نشکستي؟ مجنون نشدي؟

 نذرکردم به اسم حضرت زهرا سلام الله عليها که صبرم بدهد.

گفتم: تورو به جان حسين ات نگذار بشکنم. اين راه روخودم انتخاب کردم، ولي نمي دونستم اين قدرسخته.

پشيمان نيستم؛ فقط حيران شده ام. دلم رو بزرگ کن. مي دونم ضعيفم، ولي تنهام نگذار.

دستم رو بگير.

تنهام مي ذاري؟

* داشت آلبوم عکس شهدا را نگاه مي کرد. آلبوم را ورق مي زد و گريه مي کرد؛ فاتحه مي خواند.

يک عکس برداشت، نشانم داد و گفت:منصور روي زانوي من شهيد شد؛ لبخند روي لبش بود.

قبل از شهادتش گفتم:منصورفراموشم نکني... دستم را فشارداد و پر کشيد.

همين طور که اشک مي ريخت، روکرد به من وگفت: مرگ و زندگي دست خداست؛ ولي وقتي من شهيد شدم، تنهام مي ذاري؟

من هم اشک مي ريختم. نگاهش کردم و قول دادم بعد از شهادت هم تنهايش نگذارم.

حتي با شرايط سخت تر

* وقتي با لباس سپاه آمد سر سفره ي عقد، ياد حرفش افتادم که گفته بود: با لباس سپاه زندگي مي کنم، با همين لباس هم مي روم.

توي همين فکر و خيال ها بودم که گفت: دلت رو صاف کن؛ با خدا پيمان ببند که راه روشني بهت نشون بده. ما که با سختي به هم رسيديم،ادامه هم
مي ديم؛ حتي اگر شرايط سخت تري در انتظارمون باشه.

نه، اين روايته

* يک پارچ آب و يک قدح آورد توي اتاق. گفت: روايته که هرکس شب عروسي اش پاي زنش رو بشويد و آب آن رو توي خانه بريزه، خير و برکت تا آخر عُمر از خونه شون بيرون نمي ره.

خنده ام گرفته بود. با شوخي گفتم: ولي پاهاي من کثيف نيستن...

 همين طور که لبخند روي لبش بود،گفت: نه، اين روايته؛ مهم اينه که ما به روايت عمل کنيم.

اين يكي رو ديگه نيستم

* صدايم کرد و خواست پشت فرمان ماشين بنشينم، تا رانندگي ياد بگيرم.

بعد از کمي رانندگي، تصادف کردم. خيلي ناراحت بودم و از ماشين پياده شدم.

با ناراحتي و عصبانيت گفتم: ديگه پشت رُل نمي نشينم؛ توبه!

خنديد و گفت: عزيزم، اگه حالا ننشيني پشت فرمون، بعدها ديگه جرأت نمي کني. من که هميشه باهات نيستم تا کارهات رو انجام بدم.

تو بايد روي پاي خودت بايستي و گليمت رو از آب بيرون بکشي.

قبول کردم. نشستم پشت ماشين و رانند گي ياد گرفتم.

وقتي برگشتيم به خانه،گفت: کُلت من رو بيار.

با تعجب گفتم: لابد مي خواهي تيراندازي يادم بدي؟ من مي ترسم، اين يكي رو ديگه نيستم.

  خدا دعا كنند. خدايا خدايا تا انقلاب مهدى خمينى را نگهدار و جمهورى اسلامى را به دست مهدى بسپار.

وصیت نامه شهید حسن سرانجام

با ياد خداوند متعال و آفريدگار کون و مکان و هستي بخش جهان و تنها معبودي که نه شريکي و نه قدرتي به پاي او تواند رسيد آغاز مي کنم .

 سوگند به خدايي که هستي من و تمام موجودات عالم در دست اوست که به جز الله به خاطر هيچ کس و چيزي به جبهه نيامده ام . سوگند به آفريدگاري که تنها معبودي است که شريکي ندارد تا آخرين قطره خون در راهش بر عليه کفر و نفاق مبارزه کنم سوگند به خدايي که بخشنده هست و مهربان با ولايت خاندان اهل بيت و در انتظار فرج حضرت مهدي (عج) به لقاءلله پيوستم . از خداوند مي خواهم که مرا به لطف و بزرگي خود عفو کند و از تمام تقصيرات و گناهانم درگذرد و مرا جزء آندسته افرادي قرار دهد که از مقربان درگاه اويند . از خداوند طلب مي کنم که دعاهاي نازل شده در کتابش را در موردم به استجابت رساند و از وي درخواست مي کنم مرگم راتنها شهادت در راه خودش قرار دهد . باري برادران و خواهران زمان ، زمان حساسيت و موقعيت ، موقعيت خطيري است . بايد با درک مسئوليت سنگيني که بر دوش تک تک ما هست ، سلاح ايمان و عمل صالح را از يک طرف و سلاح مادي را که وسيله اي بيش نيست به دست گرفت و راهي ميدان مبارزه شد . تا زمانيکه جان در بدن داريم بايد اراده را آهنين ساخت و چنان بر کافران شرقي و غربي در هر نقطه از زمين تازيد که فرصت تفکر از آنان سلب شود . بايد خود را بسازيد تا در آينده نسلي با ايمان و مسئول و ساخته شده را تحويل اجتماع دهيم . بايد غيبتها و تهمتها و حرفهاي لغو را کنار گذاشت و بيشتر به عمل پرداخت بايد ساعتي تفکر کرد تا ببينيم کجا بوده و کجا هستيم و به کجا مي رويم بايد چشم و گوشها را باز کرد تا مشاهده کنيم چه بوده و چه هستيم و چه خواهيم شد فقط اندکي تحمل و صبر کن و در خود فرو رو و روي تمامي مساول عادلانه قضاوت کن آنگاه خواهي فهميد که چرا تماميمان در خواب غفلت به سر مي بريم . آري برادر و خواهر اين تو بودي که با غري کوبنده به طاغوت هجوم بردي و او را از تخت خدايي به زمين افکندي ، اين تو بودي که به خيابانها آمدي و با فرياد سهمگينت چنان لرزه بر اندام ابرجنايتکاران انداختي که سبب شد ما اکنون در اين آزادي مطلوب به سر ببريم . بار ديگر به پا خيز و قدم به عرصه رزم گذار و کربلا و قدس را از چنگال خونخواران و ظالمان زمانه رها کن . برادر و خواهر عزيز از شما تقاضا دارم که به خود آيي و لحظه اي تأمل کني و با دشمن درونيت که همانا بزرگترين دشمنهايت مي باشد بستيزي تا فردي آگاه و خود ساخته و نيرومند شوي من به تو قول مي دهم که اگر با اين دشمن اصلي مبارزه کردي در دنيا فردي سعادتمند و قوي خواهي شد و در آخرت از مقامي شايسته برخوردار خواهي شد . اين حقير مطالبي را عرضه مي دارم که دوست مي داشتم آنها در لحظه لحظه زندگيتان رعايت شود . اول اينکه به ياد خدا باشيد و لحظه اي از يادش غافل نشويد که با ياد خدا دلها آرامش خاطر پيدا مي کند . دوم اينکه در اعمالتان خلوص نيت داشته باشيد و هيچ فعلي را انجام ندهيد مگر به خاطر خداوند که از روي نيت به کارهايتان نگاه خواهد شد .

سوم اينکه تمامي توانيد در راه خدا انفاق کنيد و با جان و مال و اولاد در اين راه قدم نهيد که اجري بزرگ نزد خداوند خواهيد داشت .

چهارم اينکه تا سر حد امکان از اسراف و تبذيل بپرهيزيد تا خدا درب هاي نعمت را هميشه برويمان باز گذارد . پنجم آنکه تا در توان داريد نماز و قران و دعا بخوانيد که ما به اين چيزها زنده مي باشيم و سعادتمند خواهيم شد . ششم آنکه در تمامي اوقات امام عزيز و بت شکنمان را دعا کنيد و در هر بحبوهه به ياريش شتابيد . هفتم آنکه از تهمتها و غيبتها و حرف هاي لغو دوري کنيد و بيشتر به عملهاي خالصانه بپردازيد تا هر چه سريعتر از اين وابستگي عظيمي که ناشي از خيانتها و جنايات رژيم گذشته است بيرون آييم . هشتم اينکه به جبهه بياييد و دين خدا را ياري کنيد و مزدوران اجانب را به عقب رانيد و قدرتهاي الهي را از نزديک مشاهده کنيد که تا ظهور مهدي آل محمد ما مبارزه در پيش داريم . نهم اينکه تا مي توانيد در اجتماعات و تظاهرات و نمازهاي جمعه و جماعت شرکت کنيد و همبستگي و وحدت خود را به دشمنان نشان دهيد .

دهم آنکه حداقل در مساجد محل و گروه هاي مقاومت و نمازهاي جماعت شرکت نماييد و اين خانه خدا را غريب نگذاريد تا هر لحظه آماده مقابله با توطئه هاي دشمنان باشيد .

يازدهم : از تمامي دوستان و آشنايان و اقوام خويش تقاضاي عاجزانه دارم که که مرا حلال کنند و حق خود را به بزرگي خود