X
تبلیغات
دفاع مقدس و شهدا - شعر در وصف شهدا

دفاع مقدس و شهدا

شعر در وصف شهدا

آمده‌ام ای خوب‌ترین، ای بهترین ، ای مهربان‌ترین ، تا در میهمانی بندگانت مرا نیز بپذیری و بخشش گناهان را بدرقه ی راهم کنی . . . الهی العفو ، العفو ، العفو… *** یک عمر تماشای دری خون آلود / یاد آوری حادثه ای سرخ و کبود کم کم به علی بال پریدن میداد / ای تیغ نیازی به حضور تو نبود . . . التماس دعا . . . دلت را با خداوند آشنا کن / ز عمق جان خدایت را صدا کن دل غفلت زده مانند سنگ است / مس دل را به یاد او طلا کن به پیش او گشا دست نیازی / به درگاه بلند او دعا کن . . . التماس دعا . . . امشب این دل یاد مولا می کند / لیلة القـدر است و احیا می کند بشنو ای گـوش دلها بی صدا / نغمه ی فـزت و رب الکعبه را . . . خدایا ، بحق شهید شب های قدر تقدیر ما را محبت و ولایت و پیروی راه مولا علی علیه السلام رقم بزن آمین . . . . در برج ولا مهر جهان تاب علیست / در شهر علوم نبوی، باب علیست از اول خلقت بشر تا امروز / مظلوم ترین شهید محراب علیست . . . التماس دعا

 

شعر شهریار در وصف شهدا

به خاک من گذري کن چو گل گريبان چاک              
که من چو لاله به داغ تو خفته ام در خاک
چو لاله در چمن آمد به پرچمي خونين                    
شهيد عشق چرا خود کفن نسازد چاک
سري به خاک فرو برده ام به داغ جگر                    
بدان اميد که آلاله بردمم از خاک
چو خط به خون شبابت نوشت چين جبين               
چو پيريت به سرآرند حاکمي سفاک
بگير چنگي و راهم بزن به ماهوري                        
که ساز من همه راه عراق ميزد و راک
به ساقيان طرب گو که خواجه فرمايد                   
اگر شراب خوري جرعه اي فشان بر خاک
ببوس دفتر شعري که دلنشين يابي                     
که آن دل از پي بوسيدن تو بود هلاک
تو شهريار به راحت برو به خواب ابد                       
که پاکباخته از رهزنان ندارد باک

 

درد دل مادر شهید گمنام

آی قــصــــه قــصــــه قــصــــه  

نــــون و پنیـــــــر و پسـتـــــه

زنده یاد سپهر

 

یــــک زن قـــد خـمـیــــــــــده   
روی زمیـــــــن نشـسـتــــــه
یــــک زن قـــد خــمیــــــــــده 
یـــــــــک زن دلشــکسـتـــــه
کـــه چــادرش خــاکیـــــــه 
روی زمیـــــــن نــشسـتـــــه
دست میذاره رو زانــــــــوش 
زانـــــوشــــو هی میمالــــه
تندتند میـگه یا علــــــــــــی  
 درد میــــــکشـــــه مینالــــه
شـکسـتــــه و تـکیـــــــــــده   
صــــورت خیــس و گلفـــــام
دست میکشه روی قبــــــــر
 قبـــــــر شهیـــــــد گمنـــــام
آب میـــــریـــزه روی قبــــــــر 
  با دستـــــــــای ضعیـفــــش
قبـرو مـیشــــــــوره و بـعــــد    
           دست میکنه تـــو کیفـــــش
از تـــــو کـیفش یـه جـعبــــه
 خــــرما میـــــاره بیـــــــــرون
میـــــــذاره روی اون قبــــــــر   
   بــهش  میگه  مادرجـــــــون
به قربـــون بـی کسیـــــــــت 
چـــــــــرا مــــــادر نـــــداری؟
پنج شنبـــــــه هـا بــــه روی
پــای کــــی سر میــــذاری؟
بابات کجاســـت عزیــــــزم؟
بــــــــــــرادرت خـــــــواهرت؟
حــرفــــی بزن عــزیــــــــــزم 
   منــــــم جـــــــای مـــــــادرت
نیـــگا نــکن کــــه پیـــــــــرم
 نیــــــگا نــــــکن مریضــــــــم
تو هم عین بچّــــه مــــــــی 
   بچـــــــــه بــــــی نشونــــــم
همون که رفت و با خـــــــود 
بــــــــرده گرمــــــی خونـــــم
میـــــــزنه زیــــــر گریـــــــــــه 
             ســـــرش رو تکون میـــــــده
درمیـــــــاره یــه عکســــــی 
             از کیفش نشــــــون میــــده
عکســـــو میبوسـه و بــــــعد   
میــــــــذاره  روی  ســـــرش
عکـــــــس بچـه خوبــــــــش
              عــــکس علــــــــــی اکبرش
تو هم عین بچّــــه مــــــــی  

             بچـــــــــه بــــــی نشونــــــم

شهید گمنام

 

همون که رفت و با خـــــــود
                بــــــــرده گرمــــــی خونـــــم
همون که آخرین بــــــــــــــار   
وقتــــــی که ترکـــــم می کـرد
نذاشت بـــرم دنبالـــــــــــش
گفت که مامان تــو برگـــــرد
بــــــــــرو  کنــــــــــــــار  بـابـا 
نمــــــی تونــــــه راه بیـــــاد
من خودم دارم میـــــــــــــرم             
اونــــــه که تو رو مـــی خواد
 گریه ش یهــــو بند میــــــــاد 
                  فکـــــــر میکنــــه و با مکـــث
بغض میــــکنه دوبـــــــــــــاره 
   خیـــره میشه به اون عکس
دلــم رضــــــا نمـــــــــــی داد  
ولـــــــــی بـــــه خـــاطـر اون
دیگه پی اش نـــــرفتــــــــــــم  
گفتـــــــم برو مــــــادرجــــون
صورت مـــــن رو بوســــــــــید   
  بـــــرگشتـــــش و دویــــدش
لبخنـــد زدم زورکـــــــــــــــــی
ســـــــر کــــــوچه رسیــدش
تحملـــــــم تـموم شــــــــــــــد 
بــــــه دنبالـــــــش دویــــــدم
ولـــــــــی دیــگه بچـــــــــــه مو     
ندیـــــــــــدم و ندیـــــــــــــدم
وقتــــــی رسیدم خونــــــــــــــه   
     بــابــای پیــــــــــرمــــــــردش
یواشــی زیــــــــر پتــــــــــــــــــو  
داشتـــــش گریه میــکردش!
چه شبــــــــــها که به یــــــادش
   با گریـــــــــه خوابم می بــرد
باباش چقــــــــدر زورکــــــــــــی 
بغضشــــو  فرو مـــی خــورد
لـبخنـــــــــدهای زورکــــــــــــــی   
اون بغض هــــــای پیرمــــــرد
کارشـــــــو آخــرش کـــــــــــــــرد 
مــرد خونـــــم سکتـــه کــــرد
الهـــــــــــــی که بمیـــــــــــــــرم  
 چشماش به در سفید شــد
آخر نفهمیـــــــــد علـــــــــــــــی 
اسیــــــــره یا شهیــــد شـــد
ســــــــــــــــرت  رو  درد  آوردم؟ 
بگـــــــم بــــــازم یا بســـــــه؟
آخ الهـــــــــی بمیــــــــــــــــــرم    

 سنگــــــت چـــــرا شکستـــه؟ 

عـــــــــیب نـــداره مــــــــــــادرم
یه کمــی طاقــــــــت بیـــــــــار
یــه کار نـــــــــــــو دستمــــــــــه 
  دنـــدون رو جیـــــــگر بــــــــذار
سرویســـــــه نــو عروســــــــــه      
دختـــــــــر عـــــــذرا پیــــــــــره
تمــــــــــوم بشه ، یه پولـــــــی    
دســــــت منــــــو میگیــــــــره
یـــــه سنگ قبر خوشـــــــــــگل
خــــــــودم بـــرات میــــــــــارم
با فاطمـــــــــــه میــــامــــــــــــو   

رو قبـــــــــر تـــــــو میـــــــذارم

لاله و پلاک

 

گفتم راستـــــــی فاطـــــــــــمه
              رفتـــــــــه به خونـــــه بخـــــت
خیلـــــــــی خونــدم توگوشش  
راضــی شدش خیلی سخت
اون نامـــــزدعلـــــــــــــی بــــود 
همیـــــــــن علــــــــی اکبــرم
عینهـــــــو دختـــــــــرم بــــــــود
صـــــــدام میـکرد مـــــــــادرم
راستــــــــــــی تو زن گرفتـــــی؟ 
 یا که هنـــــــــوز نامـــــــزدی؟
کاشکی مــــــادرت مـیگفـــــــت
هیچ وقت بهش قـول نـــــدی
راستــــــــی یادم رفت بگـــــــم     
       از دختــــــــــــرم بهــــــــــــاره

اونم شـــــوهر کرد و رفــــــــــت 

شوهرشـــــــو دوســــت داره
خواســـــــتگارکه زیاد داشـــــت
       ولـــــی جـــــواب نمــــی داد
میگفت عروســی باشــــــــــــه   
وقتــــــــی داداشــــــم بیــاد
بـــــــــــــرای ازدواجـــــــــــــــش
  داشتـــش خیلی دیر میشد
به پــــای باباش و مــــــــــــــــن 
 اونــــــم داشت اسیر میشد
همسنگــــــــر علــــــــــی بـــود 
  دامــــــــاد و میـــــــــگم ننــه
بــــرای مــــــن از علــــــــــــــی  
یــــــــه حرفهایـــــــی میزنـه
میــــــــــگه شــــب حـمله بــود    
تــــــــو خیبــــر و تو مجنــون
میــــــــــون تیـــــر و تـــرکــــــش 
    تــــــــو اون گلولــــــــه بارون
یــــــــه ترکــــــــــش خمپـــــــاره   
خــورده تـــــــوی گردنــــــش
دیگه تــــــــــو اون شلوغـــــــــی
بچـــــــــــه ها ندیدنـــــــــش
همه اش چــــرا تو حرفـــــــــــام
  یاد علــــــــی می افتــــــــم
کجا بودیــــــــــــم عزیــــــــــــــزم   
  دختـــــرمــــــــو می گفتـــــــم
کنــــــــار ســـــــــفره عقـــــــــــد 
              وقتــــــــی اونو نشــــونـــدن
یادم نمیره هــــــــــیچ وقـــــــــت
وقتـــــــی خطبـــه رو خوندن
وقتــــــــــی که گفتــــــــن عروس
رفتـــــــــــه که گل بچینـــــــه
با گریــــــــه گفت که رفتــــــــــــه
داداششـــــــــــو ببینــــــــــه
دوبـــــــــــاره و ســــــــــــه بــاره  
جلـــــــــوی چشـــــم دامـاد
تمــــــام جبهـــــه رو گشـــــــت
  گریـــــــه کرد و جـــــواب داد
رویـــــــــــم سیــاه مـــــــــــادرم 
ســــــــــــــــرت رو درد آوردم
آخ آخ ، راستــــــــــــی ببینــــم
   قـــــــــرص قلبمـــــو خــوردم
بغضــی کـرد و دستــــــــــــــای 
      لرزونـــــــــو کرد تو کیفــــش
دســـتـــــــــای پینــه بستـــش
اون دستــــــــای ضعیفـــش
دست هایــی که جــــــــــا داره   
   آدم بــــــــــراش جـــــون بده
اون دستـــــای ضعیفـــــــــــــش
  کـــــــه عرشـــو تکــون میده
اون دستـــــــای ضعیفــــــــــــی    

کــــــــه پرشـــــــده ز پینـــــه

پلاک

 

اون دستــــــای ضعیفــــــــــــی    
    کـــــــــــه مـــــــرد آفرینــــــــه
دســـــت گذاشت رو زانـــوش     
              همـــــون کوه عشق و صبـــر
با یاعلــــــــــــــــــی بلند شـــد  
بلنــــد شــــــد از روی قبــــر
گفت دیـــــگه بــاید بــــــــــــرم 
قرص هامــــــــو نخـــــــوردم
حـــــلال بکـــــــن عزیــــــــــــزم  
        ســــــــــــــــرت رو درد آوردم
بازم مــــــــــــــیام کنـــــــــــارت 
عزیزکـــــــــم شنیـــــــــدی؟
تــــــو هم عین بچه مـــــــــــی  
بـــــــــوی اکبــــــرو میــــدی
هــــــــی اشــــــــکهای پیــرزن
زصورتـــــــــش میچکیـــــــد
دور شــــــــد از ســــــر قبــــــــر
 ســــــــر قبــــــــر اون شهید
شهیدی که سکتـــه کــــــــــرد    
        بـــابـــای پیرمــــــــــــــردش
خواهر اون وقت عقــــــــــــــد     
    همـــــــه ش گریه میکردش
اون که تا حــــالا غیـــــــــــر از
فاطمــــه مــادر نداشـــــــت
تیرخــــــورده بود گردنـــــــــش 
روی تنـــــش سر نداشــــت
دستـــــهای اون شهیــــــــــد
    بــــه پشــت مــــادرش بـود
مـــــادر نفهمیــــــــــــد که اون  
   علــــــــی اکبـــرش بــــــود
مـــــادرو همراهــــــــــــی کرد     
           گفــــــــت که مهربونــــــــم
غصـــه نـــــخور مـــــــــــــادرم
 تمامشــــــو مـــی دونـــــم
آی  قــصـــه  قــصـــه  قــصـــه 
نــــون و پنیـــــــر و پسـتــــه 
  خواهــــــری که با گریـــــــــــه 
ســــــــر سفره نشستـــــه
یــــــک زن قـــد خمیـــــــــــده
 ســــنگ قبــــر شکستـــــه
 گریــــــــه هـــای پیرمــــــــــرد
بگـــــــــم بازم یا بســـــــــه؟

 

                                                       شاعر : زنده یاد ، ابوالفضل سپهر



 


 
                                                                  آهسته، آهسته
 

گل شد برآمد پیکرم آهسته آهسته
انگار دارم می پرم آهسته آهسته
انگشترم، مُهرم، پلاکم، چفیه ام، عطرم
پیدا شد از دور و برم آهسته آهسته
آهسته آهسته سرم از خاک می روید
از خاک می روید سرم آهسته آهسته
جز نیمه ای از من نمی یابید، روزی سوخت
در شعله نیم دیگرم آهسته آهسته
خوابیدم بر شانه ها و می برندم ... نه
تابوت را من می برم آهسته آهسته
آن پیرزن، این زن به چشمم آشنا هستند
دارم به جا می آورم آهسته آهسته

این خبر می ریخت
خواندم، پدر جای تو خالی است
از چشم های خواهرم آهسته آهسته
دیگر برای آستین بالا زدن دیر است
این را بگو با مادرم آهسته آهسته


 

 
      
                                                   
                                            
آیه های آسمانی
 
شعر اگر کلید بغض مانده در گلو نباشد
پرنیان نقش و معنی هرچه هست کو نباشد
شعر اگر نگوید اینجا اشک و آه و خون چه کردند
از شعور و شعر و مردی ذره ای در او نباشد
شعر اگر دمی نشیند زیر این رواق خونرنگ
بی کران کهکشان دیگر آرزو نباشد
کودکی است شعر و دلخوش ساعتی به اسب چوبی
گر تفنگ بر ندارد جنگ رو به رو نباشد
تا سرای می پرستان ردپای زخم ما گیر
در میان آن مضامین آیه های آسمانی ست
هرکه را وضو نباشد اذن جستجو نباشد


 

 
+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم دی 1390ساعت 21:26  توسط میلاد جمشیدی  |